[Artikel] → Bekentenissen: een zielsverwant ontmoeten liet zien hoe ongemakkelijk ik was.

Ze was de weerspiegeling van mij.

Ik kon niet naast haar staan ​​omdat ik bleef slapen met mijn dromen.

Ik zag hoe zwaar van hart mijn gedachten waren. Ik zag dat bezit een slechte zaak is.

Ja, ik moest haar laten gaan. Ik heb mijn best gedaan, maar het was niet genoeg.

Eerlijk gezegd voel ik me vereerd haar te ontmoeten.

Nu begin ik wakker te worden en die dromen na te jagen.

Geïnspireerde achtergrond:

Ik woon in hostels tijdens mijn vrijwilligerswerk hier in Athene. Reizen is bovendien het enige dat ons compleet anders kan maken dan voorheen.

In dit hostel slaap ik nu, het is echt goedkoop. Dus ik ontmoet daar allerlei mensen.

Van backpackers die de wereld rondreizen tot Duitse punkers met halfgeschoren regenboogharen.

Deze diversiteit is intens en ik krijg er waardevolle lessen uit. Door constant nieuwe mensen te ontmoeten en afscheid te nemen, realiseer ik me dat alles ritmisch is. Het komt en gaat allemaal.

De hostelomgeving is erg vriendelijk en ik zou nooit denken dat deze cultuur me zoveel zou leren.

Iedereen die ik ontmoet, mag een zaadje in mijn gedachten planten en ik mag ook een klein zaadje in hun gedachten planten.

Het was een normale nacht. Mensen hingen rond in de tuin van het hostel (een betonnen gang met wat bomen en vazen), ik kwam van een lange dag aan, opende de deur en ging op de eerst beschikbare plek zitten.

Ze stond aan mijn zijde rechts ...

We praatten een paar minuten en ik zag dat ze meer was dan een normaal persoon. Door transparantie en eerlijkheid kon ik zien dat we vanuit het hart praatten, dat we authentiek, ruimdenkend en spontaan waren.

Ik werd langzaam verliefd op haar energie. Door haar mooie uitstraling en gracieus lachen.

De volgende dagen waren we vrij onrustig, de stralende trilling straalde tussen ons in. Door de intensiteit van onze interactie kwam ik weer op de middenweg.

Misschien is het geluk, misschien is het angst. Misschien was het niet de bedoeling. Maar één ding weet ik zeker:

Het was niet toevallig dat we elkaar op dat moment en die plek ontmoetten.

Dat de toekomst natuurlijk onbekend is. Maar als we om de een of andere reden onze paden weer kruisen, ben ik blij te kunnen zeggen dat ik ooit verliefd werd op een godinvrouw met een gouden goedkope tiara in haar hoofd.

Maar ik was er niet klaar voor, we waren allebei uit balans.

Nu ze weer naar haar leven is gegaan om wat minder leuk werk te doen, kan ik verdergaan en de deur sluiten. Deze tekst is voor mij een zelfreflectie om lessen te trekken uit de hele situatie.

Liefde is een productieve leraar.

We kunnen waardevolle lessen trekken als we op zoek gaan naar de grotere greep.

Op dit moment was het moment dat we samen doorbrachten een unieke herinnering aan platonische liefde tijdens deze reis. Ze stak opnieuw de vlam in mij aan en daar ben ik dankbaar voor.

Ik schreef zelfs een handgeschreven brief zoals ik altijd deed toen ik elf was ...

Ik streef ernaar om elke dag de beste versie van mezelf te zijn, zodat als ik weer een kans krijg om wat liefde te geven, ik niet meer op de bank slaap.

Toen ik vanuit een hoger perspectief observeerde, was ik een beetje onvolwassen of kinderachtig.

Ik was bang om naast haar te zitten en mijn gevoelens te uiten.

Maar in de situatie die we allebei waren, denk ik dat niemand de hele tijd op de hoogte kon zijn. Deze uitkomst laat me echt zien dat als ik een constructieve relatie wil hebben, ik nog steeds aan mezelf moet werken om volledig oprecht te zijn.

Totdat ik het besef en de manifestatie bereik waar mijn ziel naar hunkert, bedank ik iedereen die mijn pad kruist en me enkele lessen leert over wie ik ben.

Ontsnap uit de doos. Wees vloeiend. Wees licht.

Bedankt voor het lezen ❤

#Dag 88 # The100DayWritingProject